Planowana Wyprawa do Omanu

     Wyjazd naukowy do Omanu to nasze przedsięwzięcie, które planujemy sfinalizować na przełomie lutego i marca 2013 roku. Zaproszenie do tego kraju otrzymaliśmy od absolwenta Wydziału Nauk o Ziemii – Dariusza Nazaruka.

     W lutym tego roku z wizytą rozpoznawczą do Omanu udał się dr Zbigniew Małolepszy. Odbył tam wiele spotkań, dzięki którym otworzył nam furtkę do nawiązania kontaktów z wydziałem geologii Uniwersytetu im. Sułtana Quobosa w Muskacie, oraz zapoczątkował naszą współpracę z Honorowym Konsulem Polaków Omanie dr Mohammedem Al Barwanim. Na chwilę obecną jesteśmy na etapie wykańczania projektu dla Konsula - „Geothermal conditions and potential of the Sultanate of Oman”, za który mamy możliwość uzyskania grantu na wyprawę. Prócz tego poszukujemy również innych źródeł sponsoringu.

    W maju tego roku nasze przedsięwzięcie zostało objęte patronatem honorowym JM Rektora Uniwersytetu Śląskiego Prof. zw. dr hab. Wiesława Banysia.

     Celem trzytygodniowego wyjazdu do Omanu jest poznanie geologii Płyty Arabskiej. Zapoznanie się z budową pasma górskiego Al- Hadżar ciągnącego się 480 km, wzdłuż Zatoki Omańskiej, najwyższy szczyt to Dżabal Szam ( 2980m n.p.m.), jest to zarazem najwyższy szczyt Omanu. W górach Al- Hadżar znajduje się wiele ciekawych z punktu geologi miejsc, członkowie naszego koła pragną zobaczyć m.in. gorące źródła jak i unikalną strukturę – strefę Moho. Jest to granica pomiędzy płaszczem, a skorupą ziemską z kilkusetmetrowej grubości warstwą przejściową, leżąca na różnych głębokościach (pod ocenami 5-8 km, pod płytą kontynentalną ok. 35 km). Określenie warunków panujących w tej strefie możliwe jest dzięki obserwacji sekwencji ofiolitowych. Geologowie z całego świata przyjeżdżają do Wadi Abyad, aby podziwiać sekwencję o 15 kilometrowej grubości, która jest widoczna na powierzchni dzięki odwrotnemu niż zazwyczaj układowi płyt – skorupa oceaniczna nasuwa się na kontynentalną. Ponadto chcielibyśmy zobaczyć jedną z wielu pustyń, nie mielibyśmy nic przeciwko gdyby była to największa na świecie pustynia piaszczysta Rub-al-Chali. Na południu kraju mamy możliwość zobaczenia profilu stratygraficznego pCm- rec. Nie wyobrażamy sobie naszej wyprawy bez odwiedzenia stolicy Omanu, którą jest Maskat, oraz zwiedzenia plaż i wybrzeża Oceanu Indyjskiego.

     Poza zwiedzeniem wielu ciekawych miejsc będziemy mieli możliwość poznania kultury Omanu, oraz wielu ciekawych ludzi. Pozwoli nam to zebrać cenne doświadczenia, oraz będziemy mogli wymienić wiele uwag z mieszkańcami Omanu. Mamy nadzieję, że ta wyprawa umożliwi nam rozwój naukowy, oraz będzie zalążkiem trwałej współpracy, która pozwoli na wyjazdy kolejnych grup studentów.

Joanna Przymus